Goddess_Mui 的个人资料GoDess_Mui Mui !!!照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
7月23日 กลัวผีจัง! หนีไปเที่ยว rad ดีกว่าในคืนวันศุกร์ที่ 20 ที่ผ่านมานะคะ อยากบอกว่าหอหญิงแตกค่ะ ที่ห้อง 3110 โดนดีเข้าให้แล้วจ้า มีเสียงเคาะประตูด้านหลังระเบียง ไปดูแล้วกลับไม่มีใคร แต่แล้ว mate ในห้องกลับบอกว่า "เห็นผู้หญิงใส่ชุดขาวที่หลังระเบียง" เอาล่ะซิพอไปดูแล้วไม่มีใคร ก็กลับเข้ามา แล้ว ...แล้ว มีเสียงเคาะประตูอีกครัง แม่จ้าโว้ย mate นั้นวิ่งกรี้ดออกมาจากห้องเลยในขณะที่พวกชั้นกำลังนั่งเล่นกีต้าร์ร้องเพลงอยู่ในห้อง3310 ที่อยู่เหนือห้องนี้พอดี ตกใจเสียงกรี้ดนึกว่าผีเข้าใครซะอีก คืนนั้นนะหอหญิงไม่ดับไฟนอนกันเลย แล้วพอเช้าวันเสาร์ก็มีแต่คนทยอยกันกลับบ้านทำให้คนที่พึ่งมาจากบ้านงงกันใหญ่ ชั้นตัดสินใจไปเที่ยวกับเพื่อนอีก 3 คน (อ้อม โบว์ กระต่าย ) ไปหาแท็กที่ ม.เกษตรฯ ไปเที่ยวกันที่ RAD คืนวันเสาร์ พากันไป 7 คน มี ชั้นกับเพื่อนชั้น 4คน และก็แท็กกับเพื่อนมัน(ตุ้ย ตึ๋ง) อีก 3 คน พากันยัดเข้ารถจิ๊บไป ตอนแรกเข้าไปในเมือง 3 ทุ่มกว่า พากันไปกินเหล้าดองยา หมดกลมนึง พอไปในผับ ไปเปิดเรด ชั้นล่ะกินไม่ได้มา (อิ้งยาดองล่ะเบ๋อ) เพื่อน ๆ ล่ะพากันเมา จ่ะแม้นซาด ชั้นเลยได้เป็นคนดูแล ทั้งอ้วก ทั้งพาไปเยี่ยว ตายไปเลยพี่น้อง!!!! แทบไม่ได้นอนเลย โอ้ย พอเช้ามาก็พากันลุกอาบน้ำแล้วก็กลับมาที่คุกของเราเหมือนเดิม +++!! 7月8日 วันว่างกับการทัวร์มันเป็นเรื่องของคืนวันศุกร์ เป็นวันที่เราสามารถกลับบ้านได้ แต่! เรากับเพื่อนชื่ออ้อม(เพื่อนใหม่) บ้าป่วงไปเที่ยวที่ มหาสารคาม ไปถึงก็ประมาณ 5 ทุ่ม ไปพักที่หอขององอาจเพื่อนยัยอ้อม เราไปถึงก็ว่างโปรแกรมออกทั้วร์เลย แหมให้ตายสิ! ตกลงไปที่แก้วกาล(ไม่สนุกเท่าไร)เล่นเอาเรา 2 คน ฉันกะอ้อม เมาไม่เป็นท่าเลย แต่ก็ดีนาน ๆ ครั้งไปที เรากลับมาที่นครพนมตอน บ่ายโมงครึ่งวันเสาร์อยากจะอ้วกแทบแย่ (เมารถว่ะ) สุดท้ายก็เกือบจะ ตายไปเลย !!!!! 5月28日 จุดเปลี่ยน...ที่ต้องยอมรับหลายสิ่งหลายอย่างที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเรา ไม่ว่าจะดีหรือร้าย เราก็ต้องยอมรับกับสภาพนั้น แต่มันเป็นเรื่องยากที่ต้องทนทำใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น นั่นคือความเป็นจริง
เหมือนกับสิ่งที่มักจะเกิดกับทุก ๆ คนเสมอ ถึงแม้ว่าเราจะเคยพบเจอแต่มันก็ไม่ได้ทำให้เราปรับตัวได้ทันท่วงทีเสมอไป เหมือนกับตัวฉันเองที่ต้องทำใจในเรื่องการเปลี่ยนแปลงครั้งใหม่ การเรียน ที่เป็นจุดพลิกผัน จากความฝันต้องกลับกลายเป็นเพื่อครอบครัว แต่สุดท้ายเราก็ทำได้แค่ "ทำใจ" |
|
|
